Największy stadion świata mieści się w Kalkucie i może pomieścić ponad 85 tysięcy widzów. Najmniejsze obiekty w tego rodzaju atlasach to trawiaste zbocza, gdzie kilkudziesięciu kibiców ogląda mecz w deszczu. Obie te rzeczy są piłką nożną — i właśnie o tym jest ta książka.
Stadiony piłkarskie jako miejsca z duszą, a nie tylko budynki
Architekci projektują je z myślą o akustyce i pojemności. Urbaniści — o wpływie na tkankę miasta. Kibice pamiętają je przez zapachy, dźwięki i jedno konkretne popołudnie, gdy coś się wydarzyło.
„Wielki atlas. Stadiony piłkarskie” Johna Gillarda, Josepha O’Sullivana i Neela Shelata zbiera tysiąc takich miejsc z całego świata. Od obiektów, które same w sobie są architektonicznymi osobliwościami, po boiska ukryte w górskich dolinach, gdzie bramki stoją krzywo, a linia boczna przebiega tuż nad przepaścią. Tysiąc adresów, przy których coś się zdarzyło — i coś zdarza się nadal.
Co stadiony piłkarskie świata mówią nam o futbolu
Wybór tysiąca obiektów z dziesiątek tysięcy istniejących na świecie jest zawsze decyzją redakcyjną — i w tym przypadku mówi coś ważnego. Autorzy nie ograniczyli się do wielkich aren znanych z transmisji telewizyjnych. Obok nich znalazły się boiska, na których kobiety i mężczyźni, profesjonaliści i amatorzy grają z tym samym zaangażowaniem. Różni się tylko pojemność trybun i cena biletu.
Baza, obejmująca stadiony piłkarskie na całym świecie, liczy dziś ponad 2500 dobrze udokumentowanych obiektów i wciąż rośnie o nowe budowy i projekty. Spośród nich wybrać tysiąc z własną historią i charakterem to zadanie, które wymaga rozumienia futbolu nie jako spektaklu, lecz jako zjawiska społecznego. Atlas Gillarda, O’Sullivana i Shelata podejmują tę próbę, pokazując różnorodność dyscypliny.
Dla kogo powstał ten atlas i opisywane w nim stadiony piłkarskie
Format — bogato ilustrowany atlas z historiami każdego obiektu — sprawia, że można go czytać linearnie albo otwierać na przypadkowej stronie. To książka zarówno dla kibica, który chce porównać wielkie europejskie areny, jak i dla kogoś, kto nigdy nie interesował się piłką, ale chce zrozumieć, dlaczego miliardy ludzi co tydzień ustawiają się przy kołowrotkach i wchodzą na trybuny.
Stadion nie jest tylko miejscem meczu. To miejsce rytuału — śpiewów, szalików, gestów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Największe obiekty stały się ikonami lokalnych społeczności i motorami napędzającymi turystykę i inwestycje w regionach. To samo dzieje się na całym świecie, na każdej skali.
„Wielki atlas. Stadiony piłkarskie” ukazuje się nakładem Wydawnictwa Buchmann 6 maja 2026 roku. Tysiąc boisk. Tysiąc powodów, dla których ludzie wracają co tydzień.
