W czasach, gdy literatura nierzadko gubi się w informacyjnym szumie i powierzchownych narracjach, na scenę powraca niepodrabialny głos kobiety, która od dekad czaruje słowem – Agnieszka Osiecka.
Już 5 czerwca br. nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka ukaże się wyjątkowy zbiór jej felietonów zatytułowany „Zabawy poufne” – pozycja, która ma wszelkie szanse stać się literackim wydarzeniem roku.
To nie tylko książka. To wehikuł czasu, który przenosi nas do złotych lat PRL-u – epoki absurdów, ale i wielkich uniesień, kiedy „mała stabilizacja” była tłem dla największych emocji. Osiecka, z lekkością właściwą jedynie jej pióru, snuje miniaturowe historie miłosne, pełne filuternego humoru, przewrotnej ironii i przekornej czułości. Felietony, choć krótkie, pozostawiają czytelnika z refleksją i uśmiechem – rzadkie połączenie, które czyni je uniwersalnymi i ponadczasowymi.
Agnieszka Osiecka – kobieta-instytucja
Kim była Agnieszka Osiecka, nikomu dziś tłumaczyć nie trzeba – ale warto przypomnieć, dlaczego jej twórczość wciąż rezonuje. Poetka, pisarka, dziennikarka, autorka ponad dwóch tysięcy tekstów piosenek, takich jak legendarne „Małgośka” czy „Niech żyje bal”, była kobietą niepokorną, a przy tym czułą obserwatorką rzeczywistości. Związana z kultowym Studenckim Teatrem Satyryków (STS), prowadząca Radiowe Studio Piosenki, scenarzystka i reżyserka teatralna, a od 1994 roku także współpracowniczka sopockiego Teatru Atelier – Osiecka była nie tyle uczestniczką życia kulturalnego, co jego żywym epicentrum.
Po śmierci w 1997 roku jej dorobkiem opiekuje się Fundacja Okularnicy, założona przez córkę poetki, Agatę Passent. To dzięki tej instytucji wiele z archiwalnych materiałów Osieckiej zyskuje drugie życie. „Zabawy poufne” to kolejny dowód na to, że jej głos nie zamilkł – przeciwnie, staje się bardziej aktualny niż kiedykolwiek.
O czym są „Zabawy poufne”?
To książka o relacjach. Ale nie tych opowiedzianych w banałach czy stereotypach. Osiecka zagląda za kulisy codziennych flirtów, nieporozumień, zauroczeń i rozczarowań. Ukazuje mężczyzn i kobiety w całej ich emocjonalnej rozpiętości – bez oceniania, ale z ogromną przenikliwością. Przemyka między satyrą a melancholią, między humorem a refleksją.
To również opowieść o czasie – o PRL-u widzianym nie przez pryzmat historii politycznej, lecz emocjonalnej. Osiecka przypomina, że ludzie zawsze kochali i cierpieli podobnie, niezależnie od epoki. Tło epoki z jej realiami – kolejkami, fiatem 126p, kawą w kawiarniach „Styl” – staje się tu czymś więcej niż dekoracją. To osobny bohater, który współgra z emocjami postaci.
Dlaczego ta książka jest dziś ważna?
W dobie dominacji mediów społecznościowych i coraz szybszego tempa życia, „Zabawy poufne” to literacki oddech. To przypomnienie, że miłość nie musi być wielka, by była ważna. Że czułość może kryć się w spojrzeniu, zdaniu, milczeniu. Że ironia to nie tylko broń, ale i forma autoanalizy.
Dla młodszych pokoleń książka ta może być odkryciem stylu Osieckiej – nieco już zapomnianego, a przecież tak bardzo potrzebnego. Dla starszych – nostalgiczną podróżą do świata, który mimo wszystko miał swój urok. A dla każdego – spotkaniem z literaturą, która mówi do serca, nie krzycząc.
Słowa, które zostają
Osiecka potrafiła jednym zdaniem oddać więcej niż wielu autorów całym akapitem. W „Zabawach poufnych” jej felietony przypominają haiku codzienności: krótkie, intensywne, zostające w pamięci. To idealna lektura „na raz” i „na zawsze”. Można ją czytać ciągiem albo wracać do ulubionych fragmentów. Każdy znajdzie tu coś dla siebie – niezależnie od wieku czy doświadczenia.
